16 Mart 2010

ÜÇ NOKTA BİR ÜNLEM!


Yarım bıraktığım sözler, içime sızan ateş, ellerime bulaşan kir!
Yalnızlıklarıma sıvanmış izler, yüzümden silinmiş izler...
Ardın da bıraktığın eşyaların yanık kokusu üzerime sinen...
Arındır bedenini ve ruhu!

İçimizde derin derin çukurlar, kül rengi bir mevsim, metropollerde uzanan yüksek binalar, sevimsiz susuşlar, karanlık yüzler, sahte gülüşler, Kesik kesik çığlıklar... İpi kopuk uçurtmalar!
Kokusuz çiçekler, açmamış goncalar, büyümeyen çimenler, gölgesi olmayan ağaçlar...
İçimizde koca koca boşluklar!

2 yorum:

Esmir dedi ki...

hayat çoğu zaman koca bir hiç lik!...

o hep lik'ler ve her şey'ler !
öyle anlar gelir ki aslında çokkkkkkkk dediğimiz, dolu dediğimiz her şeyin! kocaman bir boşşşşşşş'luk olduğunu gösterir bize!..

ama yine de yeni baştan sararız o'nu tıpkı bir film gibi!..

yüreğinize ferahlıklar dilerim...

dizlere yansıyan sözcükler naif ve güzeldiler...yüreğinize sağlık...

tanura dedi ki...

Teşekkür ederim... Çok incesiniz...